Hvernig er hægt að fækka starfsmönnum sérkennslu en jafnframt halda sama þjónustustigi?

Ég hef verið að velta þessari spurningu fyrir mér í nokkurn tíma. Skoðað þetta frá mörgum sjónarhornum allt jólafríið því nú þegar skólinn hefst aftur eftir jólafrí þarf ég að takast á við þetta mál. Ég er að missa tvo samstarfsmenn hjá mér í námsveri núna um áramót, okkur sem eftir eru var tjáð að þjónustustigið ætti ekki að minnka og þá velti ég fyrir mér hvort álagið á okkur sem eftir erum verði óbærilegt, því ekki var það lítið fyrir breytinguna. Vissulega skil ég vel að það þurfi að spara í skólakerfinu en af hverju þarf það alltaf að bitna helst á þeim nemendum sem þola það síst? Hafið þið þarna úti hugmyndir fyrir mig að því hvernig við getum haldið sama þjónustustigi án þess að auka of mikið álagið á hina sem eftir eru. Tek það fram að starfshlutfallið hefur minnkað um 50% við þessa aðgerð.

Námskeið á Möltu

Ég hef ekki skrifað lengi hérna en má til með að deila þessu með ykkur.

Núna þessa dagana er ég á námskeiði á Möltu, styrktu af Evrópusambandinu um tölvusamskipti. Ótrúlega skemmtilegt og mjög svo athyglisvert. Minni aðra kennara á það að það eru fleiri námskeið svona áætluð núna í ágúst ef þið hafið áhuga. Meginmarkmiðið með þessu námskeiði er að gera kennara tilbúna til að eiga í samskiptum milli landa í gegnum Etwinning áætlun Evrópusambandsins eða í gegnum Commenius. Þetta er mjög vel skipulagt vikunámskeið, farið í alla helstu þætti samskipta eins og blog, wiki, myndbandagerð, hreyfimyndagerð (stop motion), podcasting o.s.frv. Styrkur sem sótt er um hjá Alþjóðaskrifstofu, dekkar nánast allt.

Við erum hérna að vinna tvær frá Íslandi í 40 stiga hita  með rúmlega 30 öðrum kennurum frá a.m.k. 12 þjóðlöndum í Evrópusambandinu, í vel útbúnum tölvustofum með nægu rými, stórum gluggum og viftum á fullu, eitthvað sem íslensk skólayfirvöld ættu að hafa í huga þegar þeir eru að útbúa kennslustofur fyrir starfsemi sem þessa. Hér eru menn á sama máli og ég þegar kemur að tölvukennslu og nýtingu upplýsingatækni kennslu að hafa rúmgóðar stofur ætlaðar fyrir tölvukennslu, hafa þær fleiri en eina og nýta þær í allri almennri kennslu. Nýta öll þau verkfæri sem við höfum aðgang að til samskipta milli landa og innan lands með tölvutækni. Þjálfa nemendur okkar í að nota þessi tæki daglega, þetta er það sem þau koma til með að nota miklu fremur en að skrifa í bækur. Það er hægt að útfæra allt nám þannig að upplýsingatæknin sé notuð til þess. Nota tölvuna sem verkfæri dagsins í dag eins og blýanturinn var fyrir tugum ára. Tími tölvunnar er kominn núna eins og þegar pappírinn tók við af skinnunum fyrir þónokkru síðan, eða er það ekki? 

Flott námskeið, með skemmtilegu fólki og mæli hiklaust með því

Verður fólksflótti úr borginni?

Ég hef verið að velta því fyrir mér undanfarið hversu digrir sjóðir Reykjavíkurborgar eru fyrst Borgarráð getur verið að leika sér með fjármunina í sandkassaleiknum í Ráðhúsinu. Ég hugsa gott til glóðarinnar í vor þegar samningar verða lausir hjá kennurum, kannski get ég aftur farið að vinna í heimabæ mínum, nærri heimili mínu! Kannski verður hægt að bjóða mér upp á sambærileg kjör og starfsaðstæður í Reykjavík eins og í nágrannasveitarfélögunum þegar fer að vora, allavega vona ég að núverandi meirihluti sjái sóma sinn í að bæta kjör grunnskólakennara í borginni svo ég þurfi ekki að flytja úr borginni líka. Því þannig fer að vera ástatt í borginni að ég fer að flýja með börnin mín úr hverfinu þar sem ég bý og út úr Reykjavík ef ekki fer að rætast úr kennaramálum í borginni. Nú er komið að ykkur Sjálfstæðismenn og Frjálslyndir, sýnið hvað í ykkur býr hvað varðar skólamálin, Reykvíkingar hafa verið heppnir og haft stórt hlutfall réttindakennara í borginni, ég held svei mér þá að þið þurfið að spýta í lófanna og sýna almennilegan dug og stuðning við kennara á borði fremur en í orði ef þið viljið ekki að staðan versni til muna fyrir íbúa Reykjavíkur og þá jafnframt ykkur sem stjórnið borginni svo ekki verði flótti út úr borginni.

Hvers vegna aka menn fram í stað þess að hlúa að slösuðum manni?

Ég veit ekki með ykkur þarna úti en ef ég myndi koma að alblóðugum manni við vegabrún þar sem ekki er sjáanleg ástæða fyrir því af hverju viðkomandi er blóðugur þá myndi ég ekki vera viss um að ég myndi stoppa. Sérstaklega ekki ef ég væri ein í bílnum eða með ung börn með mér. Ég myndi frekar taka upp GSM símann og láta vita. Ekki vil ég meina að það sé vegna þess að ég sé eitthvað óeðlilega afskiptalaus eða hjartalaus heldur vegna þess að í nútímaþjóðfélagi þá er enginn öruggur. Hvað veit ég nema viðkomandi hafi lent í slagsmálum og sé hættulegur mér og umhverfi sínu. Finnst fólki þetta virkilega vera óeðlilegt ef það hugsar sig um? Tel ég mig vera mjög hjartahlýja og er fljót til ef einhver lendir í erfiðum aðstæðum. Ég er samt ekki tilbúinn að leggja fjölskyldu mína að veði ef svo ber undir. Ég myndi stoppa snarlega ef orðið hefði bílslys enda þá mun öruggari um að viðkomandi aðili væri síður í annarlegu ástandi vegna vímuefnanotkunar (eða kannski ekki) en slagsmál hafa aldrei heillað mig og þegar aðstæður eru þannig að líklegt sé að viðkomandi hafi lent í slíku þá vil ég helst forða mér ef ég tel mig líklega til að hafa ekki vald á aðstæðum.

Margir óku framhjá slösuðum manni

Gleðilega hátíð

Sælir allir í bloggheimum. Ég óska ykkur öllum gleðilegs árs. Vona að komandi ár verði eins áhugavert  og síðasta ár. Sérstaklega óska ég bloggvinum mínum gleðilegra jóla og nýs árs. Hef haft mikið að gera undanfarið, sérstaklega við að slaka á, horfa á sjónvarp og prjóna býsnin öll af handsmokkum eða stúkum sem ég hef verið að koma í verð til að drýgja kennaralaunin. Hægt er að skoða sýnishornin á vefsíðunni minni ef einhver hefur áhuga! ein fær að fylgja hér með. Ég verð alltaf spenntari og spenntari að sjá hvað kemur út úr komandi kjarasamningum. Verður komið á móts við kennara eða verður kennarastarfið hobby fyrir þá sem eru svo áhugasamir að þeir vilja halda áfram eftir sem áður. Ég byrja aftur núna á mánudag að kenna ungum nemendum mínum eftir jólafrí og er orðinn voða spennt yfir að sjá hvernig þeir munu koma undan jólafríinu. Á fimmtudag og föstudag vorum við fjórar í kennarateyminu að undirbúa vorönnina og erum búnar að skipuleggja hverja einustu viku fram að sumarfríi, hvað á að kenna til að uppfylla öll markmið Aðalnámskrárinnar, viku fyrir viku, hvernig best er að kenna það og hvernig best er að meta starfið. Á starfsdögum að hausti gerðum við það sama fyrir haustönnina og kerfið stóðst alveg svo núna verður starfið auðveldara fram að vori og líður hugsanlega allt of fljótt. Ég hélt reyndar í haust þegar teymið mitt var að kynna fyrir mér þetta starfsform í haust að þetta kæmi ekki til með að virka en það gerði það. Teymið vinnur alveg frábærlega saman. Spurning hvað gerist næsta haust, nú er ég á báðum áttum hvað ég eigi að gera næsta haust. Á ég að halda áfram í Lágafellsskóla í þessu frábæra teymi, á ég að fara aftur í Korpuskóla ef þar býðst umsjónarkennsla og finna þar eða búa til annað frábært teymi eða á ég bara að fara í eitthvað annað frábært starf sem hugsanlega býðst þarna úti. Ef þið vitið um eitthvað slíkt sem gæti hentað góðum kennara með frábæra tölvukunnáttu og mikla hæfni til að læra eitthvað nýtt sérstaklega hvað varðar tölvur, skipulagningu, bókhald og tölulegar upplýsingar þá látið mig endilega vita. Svo stend ég mig mjög vel hvað varðar smíði og hannyrðir, mjög fjölhæf og fljót að læra nýja hluti.

Hvernig ætlar menntamálaráðherra að tryggja góða kennslu

Undanfarið hef ég verið að hneykslast á menntamálaráðherra og frumvörpum hennar sem hafa verið í gangi. Ég skil ekki hvernig hægt er að lengja kennaranám með öllu sem því fylgir án þess að leggja drög að því að hækka laun kennara. Vissulega hefur menntamálaráðherra sagt að hækka þurfi laun kennara en hún er ekki tilbúinn að klára málið heldur felur sig á bak við sveitarfélögin. Hún ætti að leggja sig betur fram við að hækka laun kennara allavega eins vel fram og hún leggur sig í að lengja námið. Í dag er málum svo háttað að ekki er passað upp á að lögboðin kennsla eigi sér stað í öllum skólum landsins af því að það fást ekki kennarar til að sinna kennslunni. Þá lít ég sérstaklega til grunnskóla í Reykjavík af því þar þekki ég til, en víða er lögbundinni kennslu ábótavant af því ekki fást kennarar til að sinna kennslu ákveðinna greina og þá er ég ekki að tala um einn og einn tíma af því tímabundinn forföll er um að ræða, heldur er ég að tala um kennslu ákveðinna greina til lengri tíma. Það er einkennilegt að laga ekki til í þessum málum áður en ákveðið er að lengja tímann sem tekur að koma kennurum út í skólana. Annað sem mér þætti vert að menntamálaráðherra tæki til endurskoðunar í þessum málum er að huga að bættri fræðslu meðal kennara hvað varðar nemendur með sérþarfir. Þekkingu hvað varðar þætti eins og ofvirkni, athyglisbrest, einhverfu, tourette ásamt mörgum fleiri kvillum er svo ábótavant, bæði meðal yngri sem eldri  kennara. Það er mikið rætt um þessi mál en framkvæmdum svo ábótavant. Það er mikið talað um greiningar og að þær þurfi að bæta, fjármagni veitt í það en því miður gleymist að veita fjármagni í að sinna því sem tekur við. Það er heldur ekki nóg að fræða kennara um þessa kvilla ef engar lausnir eru í sjónmáli um hvernig ber að bregðast við og sinna þessum börnum. Það er nefnilega lítið gagn af greiningunum ef ekki er hægt að vinna með vandan og koma í veg fyrir að þessi börn upplifi sig sem tapara eða foreldra sem upplifa sig sem vandamál í kerfinu. Eina sem Fræðsluráð í Reykjavík hefur fram að færa eru verkferlar sem beinast að því að reka börn úr skóla ef þau henta ekki skólaumhverfinu af því það fást ekki peningar til að sinna þeirra þörfum inni í skólanum. Eins og ég byrjaði hér mál mitt þá þarf að skoða mál kennara í víðu samhengi. Þetta er ekki svo einfalt mál að lengja bara kennaranámið, fyrst þarf að taka til á öllum stöðum svo einhverjir fást til að sinna starfinu!

Hvers vegna látum við bjóða okkur þetta?

Í dag er ég sáttari við mitt en ég var fyrir ári síðan, þ.e. þá starfsaðstöðu sem mér er boðinn. Ég er samt alls ekki sátt við þau laun sem mér eru boðinn, enda eru þau ekki til að hrópa húrra fyrir. Ég er svo lánsöm að vera hamingjusamlega gift manni sem bjargar buddunni minni um hver mánaðarmót, þannig að við getum greitt reikningana okkar. Samt tel ég mig mjög hófsama, fer kannski 1x-3x út að skemmta mér á ári. Kaupi sjaldan föt á mig en hef þann munað að eiga þrjú börn sem ég þarf að fæða og klæða. Spurningin hjá mér í dag er hvort á ég að segja upp og hætta að láta taka mig í rassinn, eða halda þessari vitleysu áfram. Ég er svo heppinn að vera að kenna ungum nemendum þannig að ég þarf ekki að réttlæta launakjör mín fyrir unglingum sem jafnvel eru með hærra kaup en kennarar þeirra. Það er nokkuð sem ég vil ekki lenda í að fá ungling til að læra á þeim forsendum að hann komi til með að fá hærri laun ef hann er nógu duglegur að læra og koma sér áfram. Þegar svo viðkomandi getur státað af hærra tímakaupi í vinnu í búð eða þvíumlíku meðfram skólagöngu. Ég vil gjarnan að sveitarfélögin semji hvert fyrir sig svo það fari að verða eitthvað fútt í þessu og hugsanlega fari skólar, þ.e. í það minnsta sveitarfélög fari að bjóða í bestu kennarana og geta kannski betur en í dag. Því ég tel mig góðan kennara þó svo ég hafi ekki kennt lengi, einungis átta ár. Mjög fjölhæf og vona að einhver verði svo almennilegur að bjóða vel í þjónustu mína.

Hver er munurinn á klámi og list?

Það þarf mikið til að hneyksla mig en nú er mér nóg boðið. Áðan var í sjónvarpinu RÚV var viðtal við verðlaunaðan sjónlistamann Hrafnkel Sigurðsson í þætti hjá Evu Maríu. Í sama þætti voru sýnd nokkur listaverk umrædds listamanns sem komu við blygðunarkennd mína. Á sama tíma og verið er að skamma unglingana (og væntanlega fullorðna) í bænum sem láta sér detta í hug að spræna úti í náttúrunni og jafnvel eru þeir sektaðir þá er fólki boðið upp á list sem byggist á því að fullorðin karlmaður er nakin með fætur upp í loft og sprænir upp í sig, og fólki finnst þetta í lagi yfir kvöldmatnum. Ef börnin mín gerðu þetta og sérstaklega í skólanum þá yrðum við foreldrarnir skyldaðir á fund og barnið yrði sent inn á BUGL til greiningar. En þar sem þetta kallast list þá er þetta efni leyfilegt og það fyrir framan börnin sem gætu tekið það upp að herma eftir. Ég er mikið að spá í hvert við íslendingar erum komnir, að verðlauna slíka list, er málið að hneyksla fólk eða áttum við okkur ekki á því að þetta verða svo fyrirmyndir barna okkar. Viljum við það virkilega eða eru þeir sem kjósa slíkt yfir sig barnlausir listamenn sem átta sig ekki á því hvað þeir eru að gera. Hvar eru þeir aðilar sem eiga að gæta þess að landið klámvæðist ekki endalaust. Hver er munurinn á klámi og list, mér finnst ótrúlegt hvað fjölmiðlar geta falið sig á bak við listina þegar klámvæðing er annars vegar. Mér finnst orðið ansi algengt að klám sé sýnt í fjölmiðlum og þá sérstaklega í ríkissjónvarpinu, málið er að aðilar fela sig á bak við listina. Það sem bjargar málum er að börnin mín og sérstaklega ég, horfum sjaldan á þann fjölmiðil og miðað við hvað þeir eru klámfengnir, vegna þess að ég get ekki séð muninn á því þegar mannslíkaminn er notaður berrasaður í listforminu eða þegar hann er notaður berrasaður í kvikmyndum. Mig rekur minni til að gerð var rassía á hendur Jóni Óttari þegar hann stjórnaði Stöð 2 á sínum tíma þegar sýndar voru myndir þar með berrösuðu fólki. Í dag get ég ekki stillt á ríkissjónvarpið öðruvísi en að reka augun í berrasað fólk hvort sem um miðjan dag eða kvöld, því hef ég ákveðið að vera ekki að kveikja á þessari rás og láta mig nægja Stöð 2 eða Skjá einn.

Kennaramálin í höfn.... eða hvað!!!!!

Okkur er talið trú um að kennaramálin séu í höfn í flestum ef ekki öllum skólum í Reykjavík. Ég veit þó að svo er ekki raunin, nema með reddingum hér og þar. Það er sorglegt stundum til þess að hugsa að kennarar falli alltaf í sömu gröfina, þ.e. skyndihjálpargröfina. Þessi stétt er nú bara þannig að í henni eru góðar konur og hugsanlega menn sem alltaf eru tilbúinn að redda málum, hversu erfitt sem það reynist. Ég hef svo sem ekkert á móti því að málinu skuli reddað á síðustu stundu, en ég er bara hrædd um að gæði þjónustunnar sé ekki sem best á kosið. Þeir sem fyrir eru bæta við sig vinnu og brenna fyrr út og ef ekki eru kennarar fyrir sem bæta tímum á sig þá koma inn leiðbeinendur sem eru misjafnlega í stakk búnir til að kenna ungum nemendum. Ég skil eiginlega ekki þessa skólastjórahræðslu sem hefur verið í gangi undanfarið því allir koma þeir fram og tala fjálglega um það að þeir séu nú búnir að manna alla stöður og þetta sé nú ekki vandamál. Ekkert hefur heyrst í þeim stjórnendum sem gekk illa eða jafnvel ekki að ráða til sín fólk. Er kannski hræðsla í gangi um það hvort fólk fari að velta fyrir sér af hverju sumum skólastjórnendum gangi vel að manna meðan öðrum virðist ekkert ganga í þessum málum. Ættu foreldrar kannski að fara að spá í af hverju málin ganga svona illa í skóla minna barna en ekki í næsta skólahverfi. Það væri nú kannski umhugsunarvert. Svo vil ég benda fjölmiðlamönnum á að tala líka við þá skólastjórnendur sem eru í dag með stórt hlutfall leiðbeinenda miðað við fyrri ár vegna vandræða við að manna stöður eða þar sem í dag eru deildastjórar, sérkennarar, sérgreinakennarar og námsráðgjafar látnir fylla stöður umsjónarkennara. Svo væri kannski umhugsunarvert að skoða af hverju ýmsar sérgreinar falla niður í sumum skólum, og skoða hvort það sé löglegt að fella niður sérgreinar, eru ekki til viðmiðunarstundatöflur sem segja að kenna eigi hina og þessa grein. Þætti fróðlegt að sjá t.d. stundatöflur þar sem ákveðið hefði verið að fella niður íslenskukennslu eða stærðfræðikennslu af því enginn kennari fékkst til að kenna þá grein eða aðstæður til kennslunnar væru þannig að enginn treysti sér til að kenna við þær aðstæður. Þarf ekki að skoða þetta svolítið. Annars hef ég ekkert á móti þeim aðilum sem eru svona duglegir að fylla stöður sem eru svo mikilvægar að ekki er hægt að fella þær niður, ég óska þeim velfarnaðar í nýju starfi en hef spurt sjálfa mig síðustu daga hvort kennarar séu kennurum verstir!!!!!

Greiningar og hvað svo?

Nú hef ég nokkra reynslu af greiningum barna bæði frá BUGL og Greiningarstöðinni og því miður þá duga greiningarnar ekki gagnvart börnunum þó svo það sé alltaf gott að vita hvað er að börnunum. Eftirfylgninni er mjög ábótavant. Það eru yfirleitt skilafundir til skóla um hvað er að, fátt er þó getið um úræða því ekki geta starfsmenn BUGL/Greiningarstöðvar "skipað" starfsmönnum skóla hvað eigi svo að taka við í skólunum eða þeim stofnunum sem taka við. Foreldrar eru sendir með börnin í greiningu, foreldrarnir trúa og treysta að það verði til þess að börnin fái betri þjónustu í skólunum og leggja því af stað í þessa ferð en því miður lenda margir á vegg þegar greiningu er lokið því þá er því miður oft svarið til foreldra að því miður er ekki hægt að bæta þjónustuna í skólanum því ekki eru til peningar eða að svarið er við förum nú ekki eftir hverju sem er, sem lagt er til frá BUGL því þeir ráða ekki hvernig við vinnum. Ég held að það þurfi að kosta einhverjum fjármunum til þess að þessar stofnanir sem koma að málum barna okkar fari að vinna saman að velferð barnanna, í stað þess að þær vinni á móti hvor annarri. Það þarf að bæta samskiptanet þeirra á milli, foreldrar eiga ekki að þurfa alltaf að lenda á milli og þurfa jafnvel að eyða orku til að verja stofnanir gagnvart hvor annarri í stað þess að eiga orkuna til að sinna börnunum heima fyrir. Greiningarnar eiga að vera til þess að bæta ástandið en ekki gera það verra. Starfsmenn BUGL, Greiningarstöðvar, Fræðslumiðstöðvar, Sambands íslenskra sveitarfélaga, félagsmálayfirvalda farið að tala saman á sama tungumáli, samræmið aðgerðir börnunum til hagsbóta, farið í sandkassaleiki fyrir utan það.

Komu að gerð úrbóta á göngudeild BUGL